Door de etappe van vandaag uit te rijden heeft Gerard de Rooy de Dakar van dit jaar gewonnen. Uiteindelijk deed hij 1 uur, 10 minuten en 27 seconden korter dan Kamaz-rijder Mardeev over de specials.

Je bent er nooit ?bijna?, zeker niet in de Dakar. Gerard de Rooy weet dat beter dan wie dan ook. Daarom neemt hij geen enkel risico, niet in de voorlaatste etappe en niet in de laatste. ?Ik heb een goede marge, maar desnoods rij ik de laatste etappe in z?n twee naar de finish.?

De Rooy heeft zijn tweede Dakarzege binnen handbereik en hij weigert die te laten schieten. Maar hij beseft dondersgoed dat niets vanzelfsprekend is, ook niet met Rosario in zicht. ?Kijk wat er vandaag allemaal is gebeurd: de Tatra van Gert Huzink uitgebrand, Dmitri Sotnikov die de motor van zijn Kamaz opblaast. Het kan me niet schelen hoe, maar ik breng mijn Iveco Powerstar naar het podium. Ondersteboven, binnenstebuiten, dat maakt me niets uit. Maar om als eerste te finishen, moet je eerst finishen.?
Petronas Team De Rooy Iveco nam in de twaalfde etappe het zekere voor het onzekere. Federico Villagra mocht voor zijn eigen kansen gaan om de etappe te winnen, maar Ton van Genugten moest wachten om rugdekking te geven aan de leider in het algemeen klassement, voor het geval dat. ?Ton heeft gewacht en we hebben de hele dag samen gereden,? legde De Rooy uit. ?Inhalen was in deze etappe bijna niet mogelijk. In het begin gingen we door een bergpas, met allemaal nauwe paadjes, daarna kwam er een gedeelte met veel stof.?
De Rooy?s naaste rivaal Airat Mardeev nam evenmin enig risico en daardoor pakte De Rooy, die vijfde werd, de minuten terug die de Rus in etappe 11 had gewonnen. ?Voor ons allebei gold dat we alleen maar konden verliezen,? wist De Rooy. ?Hij moet zijn positie verdedigen zoals ik de mijne.?
Voor Van Genugten betekende het negen minuten moeten wachten op De Rooy een beetje meer druk in het klassement. Met 180 kilometer proef te gaan heeft hij 11 minuten over op nummer 5 in de ranglijst. ?Het zou jammer zijn als ik dat zou verliezen, maar de Dakar winnen als team is belangrijker dan of ik vierde of vijfde word,? zei de coureur van de Iveco Trakker.
Voor Federico Villagra stond er nog wel wat op het spel: een mogelijke etappezege en een kleine kans om een gooi te doen naar de tweede plaats in het klassement. De Argentijnse bestuurder van de #514 Powerstar deed wat hij kon, maar moest op deze proef zijn meerdere erkennen in Peter Versluis. De tweede tijd was ook niet genoeg om een serieuze bedreiging te vormen voor de tweede plaats van Mardeev.
Wie wel profiteerde van de etappe was Pep Vila. De Spanjaard met de tweede Petronas Team De Rooy Iveco Trakker werd elfde in de etappe, maar belangrijker was dat hij in het klassement de top 10 in schoof.
?Het zou geweldig zijn om met vier Iveco?s in de top 10 te finishen,? zei De Rooy. ?Het is nog altijd jammer dat we Ales Loprais al zo vroeg in de rally moesten missen, maar ik had nooit durven dromen van een scenario met Petronas Team De Rooy Iveco?s op 1, 3, 4 en 10. We gaan er alles aan doen om dat vast te houden.?

De voorlaatste dag van de Dakar was een stevig stukje sturen. 900 kilometer. En daar zat ook nog een proefje tussendoor van 267 kilometer. Maar wel een lekker proefje. Een heerlijk proefje zelfs, vond Adwin Hoondert, voor de laatste keer ontspannen onderuit in zijn campingstoel in het bivak van Villa Carlos Paz. Met uitzicht op het meer en de palmbomen was Hoondert helemaal tevreden.

Proeven als deze hadden er wel meer mogen zijn. En hij had ook best langer gemogen van Adwin Hoondert. ?Alles beter dan 400 kilometer bonken en stuiteren op die knippenpaden van de vorige stage,? zei Hoondert. ?Waarom moest dat nou? Dit is toch veel leuker: lekker technisch, met fijne bochtjes en mooie paadjes. Helemaal mijn ding. Ik heb genoten.?
Dat het helemaal Hoonderts ding was bleek wel uit de tussentijden: met de dertiende tijd kwam de Zeeuw door het eerste meetpunt. ?Het ging perfect, maar die snelheid kon ik niet volhouden. De remmen werden te heet. En om nou op de voorlaatste dag nog een hoop trammelant te hebben, was het me niet waard.?
Het was goed te merken dat Hoondert deze Dakar een stuk harder reed. Niet alleen de negentiende plaats is daarvan een bewijs, ook de slijtage van de truck. Harder rijden betekent meer vragen van het materiaal, dat hardere klappen krijgt te verduren en daardoor sneller stuk gaat. ?Dat had ik wel verwacht,? zegt Hoondert, voorzichtig terugblikkend op de Dakar die bijna op een eind loopt. ?Als je kijkt naar de achttien die voor me staan in het klassement, met wat voor materiaal die rijden. Ik moet het uiterste uit mijn DAF?je halen om een klein beetje mee te kunnen. Dat kan ?ie niet aan.?
In de laatste etappe gaat Hoondert dan ook geen toeren en fratsen meer uithalen. Het spul moet heel het podium in Rosario op en de kans dat die negentiende plaats nog verandert, is klein - of er moet er voor Hoondert nog eentje tussenuit vallen. ?Achter me zit een gat van drie uur. Ik ga er niet vanuit dat ik nog zoveel ga verliezen. Voor me staat Marcel Huigevoort op een half uur. Dat kan ik op een kippeneindje van 180 kilometer niet goed maken. Het heeft dus ook geen zin om dat te proberen.?
Met de negentiende plaats - onder voorbehoud van de laatste etappe - is Hoondert ook meer dan tevreden. De top 20 was zijn doelstelling en die heeft hij ruimschoots behaald. ?Ik meet mezelf vooral met mijn kompanen en dan heb ik het goed gedaan. Versteijnen, Schoones, Van de Laar: daar sta ik mooi een stukje voor. Dat is een lekker gevoel.?

Better safe than sorry. Met dat gegeven in het achterhoofd ging het Rainbow Truck Team de voorlaatste etappe van de Dakar in. Een etappe waarin nog best veel mis kon gaan, zagen ze onderweg. Gerrit Zuurmond moest er niks van weten. ?Allemaal gevaarlijke bochtjes met rotsblokken aan de zijkanten. Je kon overal tegenaan butsen en overal banden kapot rijden.?

De proef van 267 kilometer richting Villa Carlos Paz - waar de Dakarkaravaan in het begin ook al bivakkeerde - was wel een heel mooie special, vond de navigator in de Rainbow-truck. ?Ik had eerlijk gezegd vooral lange, snelle paden verwacht. Het eerste deel was wel snel, maar het tweede deel was verrassend uitdagend. We hebben het heel voorzichtig aan gedaan. Niet te hard, niet te veel risico?s.?
Voor de ogen van Gerrit Zuurmond, Gerrit van Werven en Klaas Kwakkel gebeurde genoeg om extra alert te zijn. ?Eerst knalde Aart Schoones al op een rots. Die hebben we even geholpen, maar toen hij aangaf het zelf wel af te kunnen, zijn we doorgereden. Daarna kwamen we Gert Huzink tegen, wiens truck was uitgebrand - maar dat wisten we toen nog niet en hij zei dat alles goed was en dat we door moesten rijden. We waren toch wel blij dat we aan de finish waren.?
Het Rainbow-team reed de voorlaatste etappe zoals het eigenlijk alle etappes wel heeft gereden: behoudend, maar wel constant. Dat levert met nog ??n proef van 180 kilometer te gaan een vrij zekere 22ste plaats in het klassement op. ?Wij zijn heel tevreden,? zegt Zuurmond. ?Je ziet wel dat je helemaal niet zo hard hoeft te rijden. Zolang je maar geen gekke dingen doet en iedere dag met een beetje redelijke tijd de finish haalt. Dan schuif je iedere dag wel een stukje op.?
Met hetzelfde idee gaan ze de laatste proef in: behoudend en alles gericht op aankomen. ?En dan fluitend de laatste verbinding naar Rosario en daar een lekker koud biertje drinken. Dat hebben we wel verdiend.?

?Verrekte lekker? vond Vick Versteijnen de voorlaatste etappe van de Dakar. De proef van 267 kilometer was niet heel zwaar, maar bij vlagen best lastig. Met de 21ste tijd was de Tilburger zeer content. ?Als deze rit in het begin had gezeten, was het heel anders gegaan. We zijn de afgelopen twee weken als team zo gegroeid en zo goed op elkaar ingespeeld geraakt. Ik durf nu echt gas te geven.?

Het was ook gewoon een leuke dag. Niet alleen Versteijnen had er plezier in gehad, ook navigator Frank van Weerdenburg en monteur Andr? van der Sanden hadden het prima naar hun zin. ?Het was een verrekte lekker proefje. Niet heel moeilijk en ook niet typisch Dakar; het had ook een rondje in Spanje kunnen zijn. Maar dat neemt niet weg dat het een fijnere afsluiting is dan zo'n proef als die van de dag hiervoor, met dat gebonk en gebuts.?
Versteijnen kon in de bergen bij Villa Carlos Paz - waar de Dakarkaravaan in het begin van de eerste week ook bivakkeerde - zijn drifttechnieken toepassen. Dat was op de smalle paadjes met krappe bochten wel nodig. ?Ik zag hier en daar wel sporen rechtdoor staan. Ik ben zelf ??n keer een stukje doorgeschoten en zei meteen tegen de mannen: ?Dat gebeurt me niet meer?. Maar sommige bochtjes waren wel h??l krap voor het hok. Dan is het puur een kwestie van op de rem, omgooien, gas erop en dwars er doorheen. Net zo makkelijk.?
In Villa Carlos Paz zocht Versteijnen zijn tentje fris geschoren op. ?Even voorbereiden op het podium,? lachte hij. ?We moeten nog een dag, er kan nog van alles gebeuren. Dat zie je wel aan Riwald: fikt op de ??n na laatste dag nog even de truck af. Dat kan op de laatste dag ook nog. Maar daar gaan we niet vanuit. En dan wil ik toch een beetje fris en fruitig de medaille in ontvangst nemen.?

VILLA CARLOS PAZ - Een niet voor mogelijk gehouden zesde plaats in het algemeen klassement van de Dakar Rally lonkt voor de Mammoet Rallysport equipe van Pascal de Baar, Wouter de Graaff en Martin Roesink.

Ook in de twaalfde etappe stampte het trio in de Mammoet-truck onverdroten voort richting de finish. De (gedeelde) zesde plaats in de etappe over 267 kilometer bewees andermaal dat De Baar en zijn mannen een stabiele factor vormen. ,,We hebben heerlijk gereden. Het was geen moeilijke etappe. We hebben het tempo strak gehouden en hadden geen idee dat het zo goed zou gaan als bij de finish bleek.?? aldus Pascal de Baar, voordat hij aan de ongetwijfeld vreugdevolle verbindingsrit over 200 kilometer naar het bivak in Villa Carlos Paz begon. ,,We kunnen het nauwelijks geloven. We hebben vandaag geen gekke dingen meegemaakt. De truck presteerde optimaal en ook wij hebben geen fout gemaakt.??

Het solide optreden van het Renault-trio bracht de formatie van Mammoet Rallysport een zesde plaats (op slechts 6.20 van ritwinnaar Peter Versluis) in de etappe en een eveneens zesde plaats in de algemene rangschikking. Die zesde stek was het team gisteren kwijtgeraakt aan Peter Versluis. De MAN-rijder werd echter gestraft voor een tijdsoverschrijding op de route vanuit de proef naar het bivak van San Juan. Die straftijd (1 uur 19 minuten) bracht de zesde plaats weer in handen van De Baar.

,,Super blij met deze uitslag??
,,We zijn super blij met deze uitslag en met de zesde plaats in het algemeen klassement. We hadden onderweg zelfs nog even hoop op een nog betere klassering. Er stond een Kamaz stil, maar we wisten niet wie dat was.??

De Baar doelde op het oponthoud dat Airat Mardeev opliep. De Rus kreeg vervolgens steun van trouwe secondant Eduard Nikolaev. De Russen zijn kansloos voor de eindzege, maar willen de tweede plaats van Mardeev wel veiligstellen. Dat gebeurde ook. Mardeev eindigde als tiende op ruim 9 minuten. Zijn klassement kwam niet in gevaar.

Dat geldt ook voor Pascal de Baar en zijn co-piloten. ,,We kunnen alleen maar tevreden zijn. Verder valt er weinig te melden. We kunnen weer een etappe afvinken en gaan er in de laatste rit vanzelfsprekend alles aan doen om die klassering naar het podium in Rosario te rijden.??

Drie kwartier voorsprong
De voorsprong van De Baar, De Graaf en Roesink op de nummer zeven (Nikolaev in de Kamaz) bedraagt maar liefst 45 minuten. De achterstand op nummer vijf (Hans Stacey) bedraagt een half uur. In de laatste etappe moeten er gekke dingen gebeuren om de formatie van Mammoet Rallysport van die dik verdiende zesde plaats af te stoten. ,,Als we geen grote problemen krijgen dan moet het lukken,?? aldus De Baar, die als geen ander weet dat in de Dakar Rally geen zekerheden bestaan. ,,We zijn pas zeker als we morgen over de streep zijn. Maar het ziet er wel heel goed uit.??

De afsluitende rit is totaal 700 kilometer lang. De eerste truck begint even na 12.30 uur (Nederlandse tijd) aan de dertiende etappe. De slotproef telt 180 kilometer over gravelpaden, zandwegen en stenenpaden. Na de finish wacht een lange rit van bijna 400 kilometer naar het finishpodium in Rosario. In aanwezigheid van alle overige teamleden zal daar op passende wijze de kroon op het werk worden gezet.

Bij de start van de twaalfde etappe kondigde Peter Versluis al aan dat hij alles op alles ging zetten om de dagzege te pakken. Die belofte kwam hij na. Met een voorsprong van ruim drie minuten - op een WRC-parkoers van 267 kilometer is dat aanzienlijk - liet hij gelouterde rallycoureurs als zijn eigen EVM-teamgenoot Hans Stacey en de Argentijn Federico Villagra achter zich.

Versluis was gebrand op revanche nadat hij bij het opstaan hoorde dat hij een uur en 19 minuten straftijd achter zijn naam had gekregen in het klassement. EVM-teammanager Marcel van Vliet legde uit dat het eigenlijk geen straftijd is, maar meer ?overtijd?. ?Niet alleen voor de specials staat een maximale tijd, maar ook voor de verbindingen. Peter heeft na etappe 10 (de Fiambal?-duinen) die tijdslimiet overschreden door problemen met de banden in de liaison. De tijd die hij er overheen is gegaan, is nu bij de totale tijd opgeteld.?
Voor Versluis was het nieuws een harde dobber. De zoveelste deze Dakar. ?Maar met de tweede tijd in de etappe van gisteren en de etappeoverwinning van vandaag hebben we toch laten zien wat we kunnen. Voor het klassement maakt het niet veel uit, maar voor de moraal wel,? zegt Versluis aan de finish van de proef.
Door zijn tweede plaats van gisteren startte Versluis als tweede truck, drie minuten na de Kamaz van Eduard Nikolaev. ?We hebben echt gas gegeven,? vertelt Versluis. ?Al na een half uur zaten we bij Nikolaev en konden we er voorbij. Daarna hadden we helemaal geen stof meer. Met open zicht kon het nog een beetje harder. Ik ben blij met deze overwinning en ook met de derde tijd van Hans. Jammer dat Villagra net vier seconden sneller is geweest dan Hans; een een-tweetje was leuk geweest.? Marcel Huigevoort kwam met de derde MAN op 14.15 van Versluis als veertiende aan de streep.
In de klassement veranderde er niet veel. Hans Stacey staat vijfde op 2.28.57 van klassementsaanvoerder Gerard de Rooy. Peter Versluis staat door de extra tijd die hij kreeg opgelegd op de negende plaats. Door problemen met de Kamaz van Dmitri Sotnikov schuift Marcel Huigevoort vermoedelijk wel een plaatsje op, naar 17.

Ton van Genugten had een beetje gehoopt de elfde etappe van de Dakar te kunnen winnen. Het scheelde ook niet veel. Alleen waren Eduard Nikolaev met zijn Kamaz en Peter Versluis met zijn MAN ietsje sneller aan de finish. Beetje jammer, vond Van Genugten, maar lang kon hij er niet mee zitten. In het klassement had hij immers wel gewonnen. Hij pakte de vierde plaats en boog een achterstand van 28 minuten op Hans Stacey om in een voorsprong van 23 minuten.

Na de anderhalf uur tijdverlies in de tiende etappe zette Petronas Team De Rooy Iveco de joker in, zodat Van Genugten als elfde mocht starten in de etappe naar San Juan. Al snel haalde hij de Toyota van Maik Willems en de buggy van Tim Coronel in. ?Toen we daar voorbij waren, hadden we goed zicht, dus konden we goed doorrijden,? vertelt Van Genugten. ?Ik wist dat Peter Versluis strak achter me zat. We zaten even iets te veel op een quad voor ons te letten toen Anton (van Limpt, red) ineens riep: ?We hadden naar links gemoeten!? Toen moesten we natuurlijk achter Versluis aansluiten.?
Het werd een verbeten gevecht met Versluis. Het duel werd twee keer kort onderbroken. E?n keer omdat er een Kamaz al sentinellend met grote haast voorbij wilde - ?Daar ben ik voor aan de kant gegaan. Ik heb er zelf ook een bloedhekel aan als ze niet aan de kant gaan als ik er langs wil.? - en ??n keer omdat een Astana-Tatra juist niet aan de kant wilde. ?Pas na elf, twaalf keer sentinellen ging ?ie opzij. Daar hebben we een protest over aangetekend bij de wedstrijdleiding.?
Maar daarna zat Van Genugten meteen weer op de staart van Versluis. ?Die zal ook wel hebben gedacht: ?Daar heb je hun weer!? Een verschil van 34 seconden na 431 kilometer racen! Jammer genoeg in het voordeel van Versluis, maar toch een scherpe tijd. We zijn blij met het resultaat,? zei Van Genugten. ?Natuurlijk hadden we graag gewonnen of op z?n minst Versluis verslagen, maar de vierde plaats in het klassement is me meer waard. Daar ben ik superblij mee.?

Maurik van den Heuvel was helemaal kapot aan de finish van de elfde etappe van de Dakar. Alles deed pijn. Het kon hem niks schelen. Het was al een wonder dat de Scania had kunnen starten, dus de finish halen - met een heel schappelijke zestiende tijd - was dat helemaal. De monteurs van DakarSpeed hadden ?s nachts alles op alles gezet om de Scania startklaar te krijgen. Met het vervangen van de drijfstanglager hadden ze een openhartoperatie uitgevoerd, waarmee ze het leven van de Scania ?n Van den Heuvels Dakar redden. ?De jongens hebben echt een mirakel verricht.?

Na afloop van de tiende etappe baarde een tik in de motor Van den Heuvel grote zorgen. Om twee uur ?s nachts waren de techneuten van DakarSpeed eruit wat het probleem was. Ze wisten ook wat ze moesten doen: de drijfstanglager vervangen. Dat was een riskante ingreep, die bovendien onder grote tijdsdruk moest verlopen. ?We zijn het risico aangegaan,? vertelde Van den Heuvel. ?Niets doen zou vrijwel zeker het einde hebben betekend. Dan hadden we de truck op de trailer kunnen zetten en rechtstreeks naar de haven rijden. De motor zou 100 procent zeker kapot zijn gegaan.?
Van den Heuvel ging om een uur of twee slapen, maar om vijf uur stond hij weer bij de monteurs, om te constateren dat de zuiger er nog in moest. ?We zouden om zeven uur weg moeten om op tijd de start te halen. Ik ben gaan vragen wat de maximale tijd was die we hadden. Een penalty voor te laat starten maakt niks uit. We kregen tot negen uur en hebben alles op alles gezet. Ze waren met tien, twaalf man aan het werk. Er zaten zes, zeven monteurs op, onder of in de truck, gereedschap werd aangereikt, iedereen kwam helpen. Om kwart over acht liep ?ie.?
Heel voorzichtig, met samengeknepen billen en het zweet in de handen, begon Van den Heuvel aan de special, biddend dat alles het zou houden. Dat deed het. Na 100 kilometer begon de Scania beter te lopen en na 200 kilometer durfde Van den Heuvel het gaspedaal dieper in te trappen. ?Toen was ?ie lekker ingelopen. Het ging perfect. Ik was wel helemaal kapot aan de finish en alles deed pijn. Amper geslapen natuurlijk, 45 graden buiten en onze cabinerubbers lagen eruit, dus we hebben 431 kilometer fesh-fesh en knippenpaden met ijzer op ijzer gereden. Ondanks dat en een starttijdstraf en twee lekke banden hebben we toch nog een zestiende tijd kunnen rijden. Helemaal te gek. Zonder de monteurs waren we al op weg naar huis geweest en nu staan we nog gewoon twaalfde in het klassement.?

Nog onwetend van de tijdstraf van een uur en 19 minuten was Peter Versluis in het bivak van San Juan optimistisch over zijn kansen. Na twee beroerde dagen, waarvan etappe 10 de ergste was, had de EVM-coureur in de proef van 431 kilometer naar San Juan een topdag. Hij won de etappe net niet, maar met de tweede plaats op vijf minuutjes achter Eduard Nikolaev was hij dik tevreden.

In etappe 10 zat alles tegen. Veringen kapot, drie kapotte banden, negen keer moeten wisselen. Een en al ellende. Om drie uur ?s nachts was Versluis aangekomen in het bivak in La Rioja, om zes uur moest hij er weer uit. Met slechts een paar uur slaap zette Versluis toch de knop om. Met een andere set-up van de MAN, een andere afstelling van de vering (veel stijver) en andere banden begon hij als twaalfde truck aan de special. ?Ik was verre van fit, maar in de proef voelde ik me prima,? zei Versluis. ?Het was moeilijk en vooral fysiek heel zwaar. Fesh-fesh, knippenpaden, duizenden stenen. En dan ook nog 45 graden Celsius. Iedereen die voor een scherpe klassering reed, kwam uitgewoond aan de finish. Villagra hing uit het raam te puffen, Nikolaev ging letterlijk door zijn hoeven. Ik was ook bekaf. Helemaal leeggereden.?
Maar het pushen loonde wel, met de tweede tijd op vijf minuutjes achter Nikolaev, en 34 seconden (na 431 kilometer!) voor Ton van Genugten. De hitte had ook op Versluis invloed gehad, maar door met het raam open vol gas door een riviertje te rijden, hielp hij zichzelf aan wat verkoeling onderweg. ?Het water was lauw, maar het was wel verfrissend.?
Met het resultaat van de elfde etappe leek Versluis in het klassement wat tijd goed te maken. Vooral op teamgenoot Hans Stacey (50 minuten), die met twee lekke banden opnieuw geen fijne dag had en de veertiende tijd noteerde. Stacey moest zijn vierde plaats algemeen afstaan aan Ton van Genugten en leek op de vijfde plaats nog enig gevaar te moeten duchten van Versluis.
Rond middernacht (lokale tijd) verscheen er echter ineens een tijdstraf van een uur en 19 minuten achter de naam van Versluis, waardoor hij naar de negende plaats duikelde. Op dit moment is niet duidelijk waar Versluis die penalty aan de danken heeft. Vermoedelijk heeft het met de tiende etappe te maken, want in de rituitslagen is de tijdstraf niet opgenomen.

Zelfs vertellen over hoe de dagen waren verlopen, was bijna te veel voor Frank Tilburgs. Na anderhalf uur slaap in twee dagen tijd wilde hij maar ??n ding: slapen. In de tiende etappe van de Dakar vond het team Tilburgs Truck Parts bijna zijn Waterloo, maar een etmaal en een etappe verder zaten Frank Tilburgs, Hans van Limpt en Gijs van Uden nog altijd in de wedstrijd.

Het scheelde niet veel. De tiende etappe van de Dakar was zelfs voor ervaren rotten moeilijk, zwaar en nauwelijks doorheen te komen. Debutant Frank Tilburgs wist dan ook niet wat hem overkwam in de duinen van Fiambal?. ?Maar dat kon ik vooraf ook niet bedenken. Wat iedereen je ook vertelt, als je het niet zelf meemaakt, snap je dat echt niet.?
Tilburgs en zijn mannen kropen een paar keer door het oog van naald. ?Twee keer zijn we n?t niet op de kant gegaan,? vertelt Tilburgs. ?We hebben een kuub poederzacht zand moeten verspaaien om te voorkomen dat ?ie omviel. Want als je ligt, dan lig je. Daarna hebben we nog een keer vast gezeten. Vick Versteijnen heeft ons los getrokken. Toen was het al aan het schemeren en moesten we nog een heel stuk door totaal verrot gereden duinen.?
Onderweg naar de finish kwamen ze Aad van Velsen tegen. Die had ook zo veel meegemaakt dat hij het eigenlijk niet meer zag zitten. ?Aad stond op het punt van opgeven, maar je moet toch die duinen door,? vond Tilburgs. ?Of je dan onderweg nog je waypoints meepikt of je rijdt rechtstreeks naar de finish, dat is niet zo heel veel extra moeite. Dus we hebben Aad ervan overtuigd het toch te proberen en zijn samen naar de finish gereden.?
Terwijl de motorrijders alweer wegreden uit het bivak van La Rioja om aan etappe 11 te beginnen, kwam Tilburgs daar om half vijf ?s ochtends aan. ?Dat was de zoveelste kantje boord. De limiet om binnen te komen was vijf uur.? Tilburgs kon anderhalf uur slapen en moest toen weer weg. Navigator Hans van Limpt had in die anderhalf uur vlug-vlug het roadbook voor de elfde etappe gedaan, monteur Gijs van Uden hielp de servicemonteurs om de truck gereed te maken.
De 350 kilometer verbinding naar de start moest Tilburgs dus alleen door zien te komen, want zijn bemanning zat ingesnoerd in de vijfpuntsgordels te snurken. ?Ik zat zelf ook te knikkebollen,? geeft Tilburgs toe. ?En toen moest de proef nog beginnen. Daarin werden we wel wakker geschud trouwens. Potjandorie, 400 kilometer knippen, stenen, fesh-fesh en andere rommel. En snikheet bovendien. Het was 43 graden in de cabine. We zijn een paar keer gestopt om even wat te eten en te drinken. Tegen het einde hebben we nog wel een tandje bij gezet, want ik wilde niet weer in het donker in het bivak aankomen. Ik heb trouwens geen idee waar we precies zijn. San Juan? Prima. Morgen weer verder.?

Fried van de Laar kocht de truck van Frits van Eerd om er zijn zoons Dakar mee te laten rijden. Maar ook met het stuur in handen van Jan van de Laar kampt de truck met hetzelfde probleem: de ene na de andere turbo gaat kapot. Al vier moesten Jan en Ben van de Laar en Dolf Huijgens er vervangen onderweg. In etappe 10 zelfs twee keer. Daardoor werd etappe 11 nog zwaarder dan ?ie al was. ?Het begint nu echt door te wegen,? merkte navigator Ben van de Laar. ?Weinig slaap, heet, zware proeven, lange dagen. Maar we zijn er nog.?

Pas diep in de nacht kwam de Van de Laar-truck aan in La Rioja. Middenin de onmogelijke duinen van Fiambal? was weer twee keer de turbo geploft. In het mulle zand duurde het vervangen van het onderdeel veel langer dan anders, waardoor de Van de Laartjes weer helemaal achteraan in het veld terecht kwamen en het ploeteren werd. ?Het is echt niet leuk om middenin de woestijn de turbo te moeten vervangen,? verzekert Ben van de Laar. ?Maar we hopen het probleem nu onder controle te hebben. Voor de zekerheid hebben we er nog wel eentje bij ons, maar die hopen we niet nodig te hebben. Onze truck lijkt wel vervloekt wat de turbo?s betreft.?
Na een lange, zware dag en een korte nacht gaf etappe 11 de mannen weinig voldoening. De 431 kilometer lange etappe naar San Juan was volgens Ben van de Laar ?een slooppartij die niks met Dakar te maken heeft?. Dat anderen er enthousiast over waren, kon hij niet begrijpen. ?Lappen van 40 kilometer over een knippenpad, dat voel je wel. Daar is toch geen lol aan? De truck had het minstens zo zwaar als wij.?
Etappe 12 lijkt gelukkig mee te vallen. Het roadbook is tenminste niet heel dik. ?Met ruim 900 kilometer wordt het een lange dag,? wist de jongste Van de Laar. ?Maar de proef lijkt niet heel zwaar te worden. Voor de snelsten staat er 2,5 uur voor, dus wij zullen er niet heel veel langer over doen.?